çehovlu ölüm doğaçlaması/ semih çelenk

bir ambulansın ışıklarıdır zaman yanıp sönen biteviye

müzmin bir mümin sanki  beş vakit ayrısı gayrısı yok

yaşlı bastonuna yaslanır yürür usulca karanlık tedirgin

eski kendine değer gözü benzemez ona hiç mi hiç

sahipsiz, kemiksiz, tasmasız, ömürsüz bir çomardır zaman

ünler geceye sesini ürpererek maraz titrek sadasından

tütünsüz bir sohbet yoldaştır kekeme geceye kurşuni

tüm sefilliğiyle bizi sıcacık bağrına basacak, basacaktır

kelimeler işte o kelimeler hiçbir sözlükte bulunamayan

koşarlar soluk soluğa kendi anlamlarının ardından

yalnız gecelerde gizlice kendine sokulup uyuyakalırsın

bir ufacık bedendir aradığın belki dipsiz bir dünya

vakitsiz bir ürperme çok bildik haziran sıcağında

aynalarda o eksik aranmış aranmış bir türlü bulunamamıştır

çok tehlikeli bir ameliyattan saatler saatler sonra çıkılmış

kan aranmış en pozitifinden ama bir türlü bulunamamıştır

çehov bir doktordur evet ama merhemi yoktur kendine

çehov da ölür hem de inim inim inleyerek sürünerek

son kadeh şampanyasını bile bitiremeden düşer bardak yere

nina, irina ve nataşanın umrunda bile değildir berbat bir verem

evet, sen de ölürsün şaşılacak şey kahramanıyken filmin hem de

sıradan bir gusulhanede sıradan bir ölü yıkayıcı eller her yanını

sıradan bir tabutta sıradan bir mezarlığa yol alırsın ağır aksak

haykırsan da kısılır sesin, düşün bir, şimdi hangi cümleyi ünlemelisin

yetiş ey cemal süreya ! şiirin sonuna geldik burası senin yerin!

semih çelenk, ocak 2008